Maaike Cafmeyer

Maaike Cafmeyer ken je van tal van tv-series zoals ‘Het geslacht de Pauw’, ‘Aspe’ en ‘Eigen Kweek’. Om haar rol als actrice zo goed mogelijk te vervullen, gaat ze bij elke opdracht op zoek naar een goed verhaal. Dat doet ze ook wanneer ze naar kunst kijkt. Ze stelt zichzelf dan ook de vraag: 'Doet het me iets of doet het me niets?’

Teken of schilder je zelf?

Ik ben een tijdje gestopt, maar dankzij mijn dochters heb ik deze hobby opnieuw opgepikt. Onze kast steekt vol wasco krijtjes en verf. Elke tekening of schilderij start met een duidelijke taakomschrijving. Hoe meer beperkingen ik hen opleg, hoe creatiever dat ze uit de hoek komen. De meest fantastische resultaten bundelen we samen in één tentoonstelling die in het toilet te bewonderen is.

 

Heb je zelf veel kunst in huis?

Ik hou enkel van 'the real deal'. Reproducties zal je hier niet aantreffen. Bij ons hangt alles door elkaar op één grote muur: kleine en grote werken, tekeningen die mijn man als kind heeft gemaakt, Hollandse zeegezichten en een echte Frans Masereel die ik van mijn vader heb gekregen. Een opvallend werk is van Dominique Dhooghe. Hij is invalide en werkt aan ‘De andere academie’. Hij heeft werkelijk het mooiste portret van de koninklijke familie geschilderd dat ik ooit heb gezien. Toen ik optrad als veilingmeester en het werk voor de eerste keer zag, was ik zodanig onder de indruk dat ik de prijs de hoogte in heb gejaagd. Dit deed ik ten nadele van mezelf, maar wel ten voordele van de academie die de verkoop initieerde.

 

Wat doet kunst met jou?

Kunst vertelt een verhaal en ontroert me. Ik vind een kunstwerk pas goed, wanneer het mij werkelijk iets doet. Kunst moet op zichzelf staan. Uitleg heb ik niet per se nodig. Laat hetzelfde werk aan tien mensen zien, het antwoord zal tien maal verschillend zijn. Kunst wekt bij iedereen een ander gevoel op en leidt telkens tot het verzinnen van een nieuw verhaal. Dat verhalende aspect vind ik zeer belangrijk. Een kunstwerk moet mij iets vertellen. Misschien dat ik daarom meer van het figuratieve hou.

 

Waar komt de drang bij jou vandaan om verhalen achter kunstwerken te zoeken?

Ik ben actrice, dus ik vermoed dat mijn metier daar voor iets tussen zit. Jan Hoet kon heel mooie verhalen vertellen over kunst, over het kleurgebruik en de vormentaal, hoewel ik daar destijds geen jota van verstond. Voor mij is het simpel: het doet me iets of het doet me niets. Een kunstwerk is een wereld op zich, waar je uren naar kan kijken. De gave om een bepaald moment vast te leggen waardoor dat moment een nieuwe waarheid krijgt: precies daarin ligt de kracht van de kunstenaar.

 

Heb je de liefde voor kunst van thuis uit meegekregen?

Mijn ouders waren niet zozeer kunstkenners, maar ze hadden wel veel kunst in huis. Op vakantie ondernamen we allerlei kunstuitstapjes. Toulouse-Lautrec, Pablo Picasso, Paul Gauguin, Roger Raveel, alle klassiekers moesten we zien. En het gebeurde ook vaak dat mijn papa in het midden van de baan stopte om stil te staan bij de schoonheid van een beeldhouwwerk. Wat mij frappeerde als kind was het torment van de mens en hoe kunst kon helpen om dit vorm te geven en de demonen van je af te werpen.

 

Is er één kunstenaar in het bijzonder die een blijvende indruk op jou heeft nagelaten?

Dat is ongetwijfeld Rembrandt. Tweemaal heb ik een grote tentoonstelling met zijn werken gezien: één keer in Amsterdam en één keer in New York. De manier waarop hij speelt met licht en donker is magistraal. In zijn tijd moet hij revolutionair zijn geweest. Hoe meer je naar zijn schilderijen kijkt, hoe meer je ziet.