Bent Van Looy

Bent Van Looy is een duizendpoot. Hij is een man van de wereld, die onlangs Parijs inruilde voor Antwerpen. Hij is een zanger en een muzikant, die na zijn carrière met de band Das Pop intussen al zijn tweede soloplaat uitbracht. Verder is hij een coach, die met het tv-programma 'The Voice van Vlaanderen' jong, lokaal talent opleidt. Binnenkort is hij wekelijks te zien in 'Culture Club', een nieuwe cultuurshow op Canvas. 

Naast al die dingen ben je ook schilder.

Ik ben opgeleid als schilder. Toen ik als kind voorbij de academie van Gent en Antwerpen wandelde, wist ik het: hier ga ik ooit studeren. Schilderen, tekenen, drummen en muziek maken, voor mij was het als kind een logische combinatie, een beetje romantisch en tegelijk onvermijdelijk. Vroeger tekende ik de wereld bij elkaar, en zo kijk ik er nog steeds tegenaan.
 

 

Teken of schilder je nu nog?

Ik teken in mijn hoofd, maar niet meer op doek. Om te kunnen schilderen, moet ik rust hebben, en dat staat haaks op het leven dat ik nu leid. Ik hoop er ooit terug tijd voor te vinden, want er zitten zoveel beelden in mijn hoofd die ik nog moet maken. Ik schilder liever later en goed, dan nu en slecht.

 

Wat doet kunst met jou?

Het haalt me met een schok uit de dagelijkse realiteit en toont me dat er overal meer is, als je je ogen maar open doet.

 

Met ‘The Voice’ coach je jong muziektalent. Vind je het ook belangrijk om jonge kunstenaars te ondersteunen?

Ik weet nog hoe het voelde toen mensen me destijds ondersteunden, in me geloofden en zelfs heel vroeg grote werken aankochten. Het gaf me hoop en de middelen om verder te werken en nieuw materiaal te aan te schaffen. Een werk kopen, is een soort van steunbetuiging, en het maakt wat je doet als kunstenaar ook meteen legitiem.

 

Is het belangrijk om het verhaal achter de kunstenaar of het kunstwerk mee te krijgen, of vind je dat kunst voor zich moet spreken?

Het mag, maar het is zeker niet noodzakelijk. Het interesseert me wel te weten hoe, waar en in welke omstandigheden een kunstwerk gecreëerd werd, omdat die informatie alleen maar de betekenis van het werk verbreedt. Als je naast de directe, zintuigelijke ervaring, ook weet hoe het in elkaar steekt, maakt dat de beleving toch nog meer bijzonder.

 

Heeft een kunstenaar jou ooit zodanig geïnspireerd dat je er een lied over hebt geschreven?

Er zijn veel beelden die op een bepaald moment aan de oppervlakte komen, en betekenis geven aan wat er nu gebeurt in mijn leven. Vaak zijn het referenties die ik ooit heb opgeslagen, en die even snel opkomen als ze verdwijnen. Met het oeuvre van de Britse kunstenaar David Hockney heb ik dat regelmatig, en de laatste tijd ben ik ook gebeten door de creaties van de Amerikaan Philip Guston (1913- 1980), een kunstenaar die radicaal werk maakte.

 

Kunst huren of kopen, is dat iets voor jou?

Ik ben te huur, maar zelf heb ik nog nooit iets gehuurd. (Lacht.) Via kunstuitleen in Nederland zijn er ooit werken van mij aangekocht geweest. Toch ben ik niet vertrouwd met het huren van kunst. Vroeger ruilde ik weleens creaties met andere kunstenaars. En af en toe lukt het me om kunst te kopen. Kunst leer je pas echt waarderen wanneer het aan de muur hangt. De aanwezigheid van een kunstwerk in de ruimte kan echt intens zijn.

 

Hoe oordeel je of je een bepaald kunstwerk in huis wil?

Kunst kiezen gaat over liefde op het eerste gezicht. En daarin blijven geloven, ook al loopt het slecht af, als je erop uitgekeken raakt. Kunst kiest jou in plaats van omgekeerd. Het bepaalt of je de juiste persoon bent voor het werk.

 

Is er een bepaald genre dat jou aanspreekt?

De werken die mij aantrekken, zijn nooit subtiel of verfijnd. Ik heb graag krachtige statements, en vlakken en kleuren in pamfletstijl. Ik hou zowel van abstract als van figuratief werk. Ik vind het belangrijk dat er een balans is tussen licht en duister, het vrolijke en het droevige. Er moet een zekere gelaagdheid inzitten.

 

Bezoek je veel tentoonstellingen?

Het is één van mijn voornemens om meer expo’s te bezoeken. Als ik de moeite doe om naar kunst te kijken, beklaag ik het me nooit. Wanneer ik met mijn dochter in het beeldenpark van het Middelheimmuseum rondwandel, communiceert ze als het ware met de beelden. Dat is heel mooi om te zien, en het is lekker snobistisch om te kunnen zeggen dat mijn dochter van 1,5 jaar wel iets voor sculpturen voelt. (Lacht.)